کلام امروز: اشعیا ۳۵ | مطالعهٔ کتاب مقدس: مزمور ۱۴۵؛ متی ۱۶:‏۱-‏۱۲؛ 

اشعیا ۳۵

«...از شادمانی و خوشی برخوردار خواهند شد، و غم و ناله خواهد گریخت.» (آیۀ ۱۰)

این فصل شامل الهاماتی است که به‌نظر می‌رسد بازتاب خدمت نبوتی به مردم تبعیدی است، نه آنان که درگیر بحران تهاجم آشورند، اما همواره دیده‌ایم الهاماتی که کتاب اشعیا را شکل می‌دهند، چگونه نبوت‌ها را برای رویارویی با شرایط متفاوت بازمی‌یابند و دوباره به‌کار می‌گیرند. این متن، نقطۀ اوج مناسبی برای بیم‌ و امیدی است که در متن‌های پیشین با آنها روبه‌رو شده‌ایم. موضوع اصلی آن بازگشت است. این بازگشتی پیروزمندانه به اورشلیم بازسازی‌شده خواهد بود. طبیعت نیز با فراهم آوردن شاه‌راهی برای سفر تبعیدیان و آب برای آشامیدن در طول مسیر، به بازگشت آنان کمک خواهد کرد. زمان شهامت و دلگرمی است. انتظار طولانی به‌سر رسیده است.
هر روز که از ایام انتظار میلاد می‌گذرد، ضرورت دعا بیش از پیش با افزایش انتظار برای شادی همراه می‌شود. حاصل کار، ارزش شکیبایی را دارد؛ موعود در دسترس است. به‌طور سنتی ایام ظهور، زمان مراقبه برای آخرین چیزهاست: مرگ، داوری، دوزخ و بهشت. برای مسیحیان، تهدید مرگ را امید به دگرگون شدنِ مرگ با آمدن مسیح پاسخ می‌دهد. سفر طولانی این زندگی، سفری به‌سوی عدم نیست بلکه جادۀ زائران شهر خداست.

در حالی که انتظار آمدن خداوند را می‌کشیم، باید یکدیگررا تشویق کنیم و دلگرم باشیم.

دعای امروز

خدای قادر! قلب و ذهن ما را پاک کن تا هنگامی که پسرت عیسای مسیح در هیئت داور و نجات‌دهنده بازمی‌آید باشد که آمادۀ استقبال از او باشیم، او که خداوند و خدای ماست.

مطالعهٔ کتاب مقدس

اشعیا ۳۵

کویر شادمان است، و گُلها در بیابان بایر شکوفه می‌دهند. کویر خواهد سرایید و از شادی فریاد بر می‌آورد؛ چون مثل کوهستان لبنان زیبا و مانند مزارع کرمل و شارون حاصلخیز خواهد بود. همه شکوه و جلال خداوند و بزرگی و قدرت او را خواهند دید. به دستهای خسته و به زانوهایی که از ضعف می‌لرزند، توانایی می‌بخشد. به آنهایی که مأیوس شده‌اند، بگویید: «قوی باشید، نترسید! خدا برای نجات شما می‌آید، او برای مجازات دشمنان شما می‌آید.» کورها می‌توانند ببینند، و کَرها خواهند شنید. آدمهای لنگ، مثل آهو جست و خیز می‌کنند، می‌رقصند، و آنهایی که لال هستند، با شادی فریاد می‌زنند. نهرهای آب در بیابان خشک جاری خواهد شد. شنهای سوزان مبدّل به دریاچه می‌شوند، و زمین خشک، پر از چشمه‌‌های آب خواهد شد. جایی‌که منزلگاه شغالان بود، اکنون در آن خزه می‌روید و تبدیل به نِیستان شده است. در آنجا شاهراهی خواهد بود، به نام «طریق قدّوسیّت». هیچ گناهکاری هرگز از آن عبور نخواهد کرد، و هیچ احمقی، عابرین آن را گمراه نخواهد کرد. شیرها در آن مسکن نخواهند داشت؛ و حیوانات درّنده از آن رد نخواهند شد. آنهایی که به ‌وسیلهٔ خداوند نجات یافته‌اند از آن راه به خانه خواهند رفت. یعنی آنهایی که با خوشی و با سراییدن سرودهای شاد به اورشلیم می‌رسند. آنها تا ابد خوشحال و برای همیشه از درد و غم آزاد خواهند بود.’

مزمور ۱۴۵

ای خدای من و ای پادشاه من، نام تو را ستایش می‌کنم و تا ابد شکرگزار تو هستم. هر روز تو را شکر می‌کنم و تا به ابد نام تو را ستایش می‌کنم. خداوند، بزرگ و شایستهٔ ستایش است، درکِ عظمت او خارج از فهم و دانش ماست. کارهای عجیب تو را مردم نسل به نسل ستایش خواهند کرد و قدرت تو را بیان خواهند نمود. آنها دربارهٔ شکوه و عظمت تو گفت‌وگو خواهند نمود و من در مورد کارهای عجیب تو تفکّر خواهم کرد. مردم از کارهای شگفت‌انگیز تو سخن خواهند گفت و من عظمت تو را بیان خواهم کرد. آنها نیکویی تو را بیان خواهند کرد و برای رحمت تو خواهند سرایید. خداوند مهربان و رحیم است. دیر غضب می‌کند و پُر از محبّت پایدار است. او با همه مهربان است و تمام مخلوقات خود را دوست می‌دارد. خداوندا، همهٔ مخلوقات تو، تو را ستایش می‌کنند و همهٔ مؤمنین تو، تو را شکر می‌کنند. آنها از جلال و شکوه سلطنت تو حرف می‌زنند و قدرت تو را بیان می‌کنند. پس همهٔ مردم، شکوه و جلال پادشاهی تو و تمام کارهای عجیب تو را خواهند دانست. سلطنت تو جاودان و فرمانروایی تو پایدار و ابدی است. خداوند به وعده‌های خود امین است؛ او در تمام کارهایش رحیم می‌باشد. خداوند کسانی را که در سختی و مشکلات هستند، کمک می‌کند و افتادگان را برمی‌خیزاند. چشم امید همه به توست، زیرا تو، روزیِ آنها را برحسب احتیاجشان عطا می‌کنی. به اندازهٔ کافی به آنها می‌دهی و حاجتشان را برآورده می‌سازی. خداوند در تمام کارهایش عادل و مهربان است. خداوند نزدیک کسانی است که با صداقت و راستی طالب او هستند. آرزوی کسانی را که از او می‌ترسند برآورده می‌سازد. از آنهایی که او را دوست می‌دارند حمایت می‌کند، امّا شریران را از بین می‌برد. من پیوسته خدا را ستایش می‌کنم. تمام مخلوقات همیشه او را ستایش نمایند.’

متی ۱۶:‏۱-‏۱۲

فریسیان و صدوقیان جلو آمده از روی امتحان از عیسی خواستند که نشانه‌ای به آنان نشان دهد. عیسی در جواب آنها گفت: «در وقت غروب اگر آسمان سرخ باشد شما می‌گویید هوا خوب خواهد بود و اگر صبح زود آسمان سرخ و گرفته باشد می‌گویید باران خواهد بارید. شما که می‌توانید با نگاه کردن به آسمان هوا را پیش‌بینی کنید چگونه نمی‌توانید معنی علایم و نشانه‌های این زمان را درک کنید؟ این نسل شریر و بی‌وفا جویای نشانه‌ای است و نشانه‌ای به جز نشانهٔ یونس نبی به ایشان داده نخواهد شد.» پس از آن عیسی آنها را ترک کرد و از آنجا رفت. شاگردان به آن طرف دریا می‌رفتند ولی فراموش کرده بودند که با خود نان ببرند. پس وقتی عیسی به ایشان فرمود: «از خمیرمایهٔ فریسیان و صدوقیان برحذر باشید و احتیاط کنید.» آنها در بین خود صحبت کرده می‌گفتند: «‌چون ما نان همراه خود نیاورده‌ایم او چنین می‌گوید.» عیسی این را درک کرد و به ایشان گفت: «ای کم‌ایمانان، چرا دربارهٔ نداشتن نان صحبت می‌کنید؟ آیا هنوز هم نمی‌فهمید؟ آیا پنج نان و پنج هزار مرد را به‌خاطر ندارید؟ چند زنبیل جمع کردید؟ یا در مورد آن هفت نان و چهارهزار مرد، چند زنبیل جمع کردید؟ چرا نمی‌توانید بفهمید که من دربارهٔ نان صحبت نمی‌کردم؟ من فقط گفتم که از خمیرمایهٔ فریسیان و صدوقیان احتیاط کنید.» آنگاه شاگردان فهمیدند که عیسی از آنان می‌خواهد، که از تعالیم فریسیان و صدوقیان احتیاط کنند، نه از خمیرمایهٔ نان. ‘