قطعاً این روزا یکی از نگرانیای اصلی مردم دنیا و به‌طور خاص ما ایرانیا ویروس کروناست. روزانه آمار مبتلایان و عزیزانی که جونشون رو به این دلیل از دست میدن رو به افزایشه. شاید همهٔ ما با خودمون یه لحظه فکر کرده باشیم که: «آخه مگه میشه که بشر با این همه فناوری و پیشرفت و تکنولوژی و علم پزشکی، هنوز نتونسته باشه یه واکسن یا راه‌حلی برای این ویروس یا خیلی از بیماری‌های دیگه پیدا کنه؟»

یکی از کارایی که این روزا خیلی تو بورس هست و رایجه، خوندن یا تماشای ویدیوهایی هست در مورد راه‌های پیشگیری از ابتلا به این ویروس. آیا واقعاً هنوز بعد از تماشای ۱۰ تا ویدیو از این دکتر و اون متخصص و از چین و کانادا و ایران و…، هنوز نیاز اصلی‌مون خوندن و تماشای ویدیوها و به اشتراک‌گذاشتن‌شون با دوستا و آشناها‌مونه؟

می‌دونم که همهٔ ما نگران شرایط فعلی هستیم و حقم داریم. سوای این، یکی دیگه از چیزایی هم که مدام بهمون توصیه می‌شه اینه که با همدیگه دست‌روبوسی نکنیم و تا جای ممکن ارتباطمون رو با آدما کم کنیم و این کار رو برای ما ایرانیا -به‌طور خاص- خیلی سخت می‌کنه، چون ما اصولاً آدمای مردمی‌ای هستیم و همدیگه رو به‌صورت فیزیکی محبت می‌کنیم و خودمون رو وابسته به همدیگه می‌بینیم.

اما حالا که باید بدن‌‌ها و دست‌هامون از هم دور باشه تا بیماری یا ویروس رو به هم منتقل نکنیم، هیچ فکر کردید که قلب و فکرمون چطور می‌تونه توی این شرایط به هم نزدیک بشن؟ آیا این روزا به فکر نیازای همدیگه هستیم و برای هم دعا می‌کنیم؟ یا همش داریم نگرانی‌ها و راه‌های پیشگیری رو به هم منتقل می‌کنیم؟ ویروس کرونا هم مثل سرخک، آنفلوآنزا، ابولا یا حتی وبا به امید خدا تموم می‌شه. این ویروس پایان همه چیز و آخر دنیا نیست. تنها کسی که می‌تونه فراتر از ویروس کرونا رو ببینه خداست! پس بهتر نیست به‌جای اینکه همدیگه رو هی نگران و مضطرب کنیم، دعا کنیم و نگرانی¬هامون رو به خدا بگیم؟

در آخر بد نیست به این موضوع هم فکر کنیم که ویروس کرونا فقط جان و سلامت بدن ما رو تهدید می‌کنه و قطعاً با من موافقید که یه انسان تنها از بدنی فیزیکی تشکیل نشده، بلکه روح، جان، عاطفه و احساس هم داره. آیا ما روزانه با ویروسهای متعددی که جان، روح، فکر و احساسات‌مون رو تهدید می‌کنند مواجه نیستیم؟ اونها برخلاف ویروس کرونا که مقطعیه و می‌گذره، همیشه ما رو تهدید می‌کنن، ولی ما خیلی کم بهشون توجه می‌کنیم و کمتر راجع بهشون صحبت می‌کنیم.

پس بیایید این روزا که بدن‌ها و دست‌هامون از هم دوره و خودمون رو ایزوله و از آدما دور می‌کنیم، قلب‌ها و افکارمون رو به همدیگه نزدیکتر کنیم. به همدیگه پیامای شاد و امید‌بخش بدیم، خودمون رو از ویروس‌های روحی، عاطفی و فکری محافظت کنیم، از نگرانی‌هامون بیشتر با خدا و از رؤیا و امیدهامون بیشتر با همدیگه صحبت کنیم. بهتون قول میدم شرایط این‌جور نمی‌مونه و خدا برای آیندهٔ ایران ما نقشه‌های فراوون داره.

یادمون نره که ویروس‌هایی خطرناک‌تر از ویروس کرونا وجود دارن که اگه آگاه نباشیم، روح و فکر و قلبمون رو مبتلا می‌کنن!