تمرکز بر واقعیت‌ها

آنچه را که می‌دانید، فراموش نکنید! نگرانی و تشویش، چیزهایی هستند که کتاب‌مقدس به ما می‌گوید از آنها اجتناب کنیم. «نگران زندگی خود نباشید…» (متی۶: ۲۵ ) و «برای هیچ چیز نگران نباشید…» (فیلیپیان ۴: ۶). دوقلوهای نگرانی و تشویش، دوستان یک ایماندار نیستند.

«کوری تِن بوم» که در اردوگاه کار اجباری نازی محبوس بود، می‌دانست مواجهه با یک آیندهٔ نامعلوم چه مفهومی دارد. ایمان و اعتماد عمیق او به خدا، به او توانایی بخشید که بنویسد: «نگرانی، غم‌های فردا را از بین نمی‌برد، بلکه قوت امروز را از بین می‌برد.»

وقتی بحرانی وجود دارد -چه بزرگ و چه کوچک-، اطرافیان ما به کسانی نیازمندند که از خدا قوّت یافته‌اند. نگرانی باعث ایجاد احساسات منفی، ضعف قلبی و ذهنی پُر از تشویش خواهد شد. می‌گویند که ۹۰‌درصد از چیزهایی که ما نگرانشان هستیم، هرگز اتفاق نمی‌افتند و ۱۰‌درصد دیگر هم به هر حال، خارج از کنترل ما هستند!

درست است که ما باید در برابر ویروس‌ها، بیماری و همین‌طور آموزهٔ غلط هُشیار باشیم، اما نگرانی، تشویش و ترس در این فرایند، موقعیت ما را تغییر یا شانس ابتلای ما را کاهش نمی‌دهند. همان‌طور که عیسی گفته است ما باید با ایمان و دعا پاسخ دهیم: «بلکه نخست در پی پادشاهی خدا و عدالت او باشید، آنگاه همهٔ اینها نیز به شما عطا خواهد شد. پس نگران فردا مباشید، زیرا فردا نگرانی خود را خواهد داشت. مشکلات امروز برای امروز کافی است!» (متی ۶: ۳۳- ۳۴).

در هر صورت، خواه نگران باشیم و خواه دعا کنیم، زمان یکسانی را به هر دو اختصاص داده‌ایم. با این حال، یکی آرامش می‌آورد و دیگری پریشانی. حکیمانه انتخاب کنید!

محبت را در عمل به‌کار ببرید

کتاب مقدس ما را تشویق می‌کند که نگران یک چیز باشیم: محبت و مراقبت از دیگران، تا نشان دهیم که پیروان عیسی هستیم. یوحنای رسول نوشت: «از همین محبت شما به یکدیگر، همه پی خواهند بُرد که شاگرد من هستید» (یوحنا ۳۵:۱۳) و پولس نوشت: «پس تا فرصت داریم به همه نیکی کنیم…» (غلاطیان ۶: ۱۰).

یک چیز مشترک در بین همهٔ انسان‌ها این است: نگران‌شدن باعث ایجاد احساس ناآرامی یا اضطراب بیش از حد در شرایطی می‌شود که در آن کاری از دست ما بر نمی‌آید. اما خدا از ما دعوت کرده که با اعتماد و تکیه بر او، با سختی‌ها، مشکلات و چالش‌ها مواجه شویم: «با تمامِ دلِ خود بر خداوند توکل کن، و بر عقل خویش تکیه منما» (امثال ۵:۳).

تاریخ مملو است از گزارشاتی دربارهٔ ایماندارانی که در دوران بحرانی، تغییرات عظیمی را ایجاد کرده و بر جامعه تأثیر گذاشته‌اند. حتی در طول بلایای وحشتناک یا بیماری‌های شایع، ایمانداران در دوران پریشانی از یکدیگر مراقب می‌کردند و تسلی و دلگرمی می‌دادند. آنها آنقدر دیگران را دوست داشتند که خودشان از مرگ نمی‌ترسیدند؛ چون درک کرده بودند که «زیستن مسیح است و مُردن، سود» (فیلیپیان ۱: ۲۱). آنها با چنین کمک‌هایی، ایمان را در عمل به دنیای ناظر نشان دادند. بله، ما از خودمان می‌پرسیم که: «من چگونه سالم بمانم؟» اما شاید این را هم باید بپرسیم که: «من چگونه می‌توانم به بهترین شکل به اطرافیانم کمک کنم و محبت خدا را به آنها نشان دهم؟» درحالی‌که تمام احتیاط‌های لازم را به عمل می‌آوریم تا خودمان مبتلا نشویم، خوب است که غیرحکیمانه عمل نکرده و توصیهٔ اولیای امور دربارهٔ حفظ فاصلهٔ اجتماعی را نادیده نگیریم. ولی اجازه هم ندهیم که به بهای کوتاهی در نشان‌دادن محبت عیسی به اطرافیانمان، در خانه‌هایمان پنهان شویم.

با حکمت عمل کنید، نه بدون ملاحظه

هیچ یک از کارهای عیسی یا چیزهایی که در کتاب مقدس می‌خوانیم، نباید ما را به‌سوی بی‌توجهی یا ریسک‌پذیری سوق دهند. محبت به دیگران به این معنا نیست که عمداً خودمان را در شرایطی قرار دهیم که برای دیگران خطر محسوب شویم یا شرایط کسی را که کمک ما را دریافت می‌کند، بدتر کنیم.

پیش از حبس‌کردن خود در پشت درهای بسته، از خودتان بپرسید: « چگونه من می‌توانم محبت خدا را نشان دهم؟» وقتی دوستان، خانواده و همسایگان مغلوب این شرایط می‌شوند، ببینید که چگونه می‌توانید آنها را دلگرم یا به آنها توجه کنید.

چه کارهای عملی‌ای را می‌توانید انجام دهید؟ غالباً ساده‌ترین اعمال، عمیق‌ترین تأثیر را می‌گذارند. یک تماس تلفنی برای تشویق، یک کارت دست‌ساز برای بیان توجه خود، کمک عملی برای خرید یا پختن غذای اضافی برای همسایه. از خدا بپرسید که چه کاری را می‌توانید انجام دهید و آمادهٔ پاسخ او باشید!

شاهد‌ این اتفاقات بودن در سراسر دنیا، برای ما یادآوری این مطلب است که هیچ یک از ما فناناپذیر نیستیم. و این درست زمانی است که می‌توانیم امید ابدی خود را با دیگران در میان بگذاریم. مهم نیست که چقدر این چیزها در حال حاضر دشوارند؛ زیرا می‌دانیم که برای ما موقتی هستند. حتی از مرگ هم نباید ترسید: «همواره آماده باشید تا هر کس دلیل امیدی را که در شماست بپرسد، او را پاسخ گویید، اما به نرمی و با احترام…» (اول پطرس ۳: ۱۵).

بیایید از سلامتی خود برای خدمت به دیگران استفاده کنیم، نه برای پنهان‌شدن.