احتمالاً در حال حاضر فرزندانتان سؤالات زیادی را دربارهٔ ویروس کرونا دارند. به همین منظور، در این مقاله سعی کرده‌ایم شما را در چگونه برخورد و صحبت‌کردن با فرزندانتان در این زمینه راهنمایی‌ کنیم.

اجازه بدهید فرزندانتان صحبت کنند.

فرزندان شما چیزهایی دربارهٔ «بیماری فراگیر»، «قرنطینه»، «ویروس»، «فقدان واکسن» و «خطر برای افراد سالخورده» در اخبار و صحبت‌های بزرگسالان می‌شنوند. اما آنها بیشتر واژگان مربوط به ویروس کرونا را درک نمی‌کنند. آنها نیاز به مکان امنی دارند تا دربارهٔ این اتفاقات صحبت کنند. از فرزندانتان بپرسید که چه چیزهایی شنیده‌اند و در مورد ویروس کرونا چه سؤالاتی دارند.

راهنمایی: شاید فرزندانتان مطالب غیرواقعی و کنترل‌نشده‌ای را شنیده باشند. اگر شما طوری رفتار نکنید که آنها به‌خاطر بیان این مطالب احساس حماقت کنند، در این‌صورت راحت‌تر با شما صحبت خواهند کرد. 

به فرزندانتان اطلاعات «صحیح» بدهید تا با اطلاعات «کاذب» بجنگند.

به فرزندانتان اطلاعات درست بدهید تا با شایعاتی که ممکن است شنیده باشند، مبارزه کنند. لازم نیست که آنها همهٔ جزئیات را بدانند؛ چون اطلاعات بیش از اندازه می‌تواند گیج‌کننده باشد. موارد زیر به شما کمک می‌کنند تا دربارهٔ ویروس کرونا با فرزندانتان صحبت کنید:

  • ویروس کرونا گاهی اوقات کووید- ۱۹ نامیده می‌شود. این یک جِرم است که می تواند انسان‌ها را بیمار کند. اگر کسی با این جِرم بیمار شود، بیماری او واگیردار است. یعنی اینکه او می‌تواند آن را به شخص دیگری منتقل کند.
  • با انجام برخی از کارها می‌توانی جلوی ویروس کرونا بایستی و نگذاری که تو را بیمار کند. مثلاً، دست‌هایت را به‌خوبی و چندین بار بشویی، در هنگام سرفه یا عطسه‌کردن دهانت را با آرنجت بپوشانی، به صورتت دست نزنی و از کسانی که احساس بیماری می‌کنند فاصله بگیری.
  • اکثر افرادی که به ویروس کرونا مبتلا می‌شوند، به‌صورت خفیف (کمی) بیمار می‌شوند.
  • بعضی‌ها از قبل بیماری دیگری داشته‌اند. اگر آنها با ویروس کرونا بیمار شوند، این قضیه جدّی‌تر می‌شود و باید به بیمارستان بروند.
  • بعضی‌ها ممکن است بمیرند، اما به این معنا نیست که همهٔ کسانی که بیمار می‌شوند، می‌میرند. به‌هرحال، مرگ بخشی از زندگی است و همه یک روز می‌میرند. کسی که عیسی را دوست دارد، نیازی نیست که بترسد، چون او می‌رود که در آسمان با خدا باشد.
  • وقتی دور هم جمع نمی‌شویم و گروه‌ بزرگی درست نمی‌کنیم، راه انتقال این جِرم را به یکدیگر محدود می‌کنیم. پس ویروس کرونا نمی‌تواند به ما آسیبی برساند. 
  • قرنطینه یعنی اینکه در خانه می‌مانید، اصلاً بیرون نمی‌روید و هیچ کس به دیدارتان نمی‌آید. معمولاً این کار را زمانی می‌کنید که به ویروس کرونا مبتلا شده‌اید، یا متوجه می‌شوید که زمانی را با شخصی سپری کرده‌اید که به ویروس کرونا مبتلا بوده است.
  • ما نمی‌دانیم چقدر طول می‌کشد تا همه چیز به حالت طبیعی برگردد. دانشمندان همهٔ تلاششان را می‌کنند تا واکسنی پیدا کنند. درهرصورت، شرایط فعلی تا ابد به این شکل باقی نخواهد ‌ماند.

عمیق‌تر بکاوید و ببینید که فرزندانتان چه احساسی دارند.

شاید فرزندانتان مأیوس یا عصبانی هستند؛ چون چیزهایی که منتظرش بوده‌اند، لغو شده است. شاید گیج شده‌اند؛ چون کلّ برنامهٔ روزانه‌شان وارانه شده است. شاید نگرانند؛ مشوّش هستند یا می‌ترسند که بیمار شوند، دیگران را بیمار کنند، یا اینکه شما بیمار شوید. یا فکر کنند که این بحران تا ابد باقی خواهد ماند. به فرزندانتان فرصت بدهید احساساتشان را بیان کنند و با صحبت‌کردن، نوشتن یا انجام کارِ هنری آن را بروز دهند. همچنین، فرصت‌هایی را برای فعالیت‌های جسمانی جالب، استراحت و دعا‌کردن دربارهٔ نگرانی‌هایشان فراهم کنید. 

راهنمایی: برنامه‌هایی عملی‌ و ساده‌ فراهم کنید تا به سؤالات بزرگ «چه می‌شود اگرها» که باعث نگرانی فرزندانتان هستند، پاسخ دهید.

یک برنامهٔ خانوادگی تهیه کنید که فرزندانتان بتوانند در آن شرکت کنند.

یک راهنمایی دیگر دربارهٔ نحوهٔ صحبت با فرزندانتان دربارهٔ ویروس کرونا: یک گفتگوی سالم دربارهٔ «چه می‌شود اگرها» داشته باشید. 

موارد زیر، تعداد اندکی از «چه می‌شود اگرهایی» هستند که شاید فرزندانتان در این مورد نیاز به کمک شما و برنامه دارند:

  • چه می‌شود اگر احساس بیماری کنم؟
  • اگر تو بیمار شوی، چه کسی از من مراقبت خواهد کرد؟
  • چه می‌شود اگر نتوانیم خانه‌مان را ترک کنیم؟
  • چه می‌شود اگر مدرسه برای مدت طولانی بسته بماند؟
  • چه می‌شود اگر غذایمان تمام شود؟
  • چه می‌شود اگر یکی از آشنایان ما بیمار شود؟

چه می‌شود اگر «چه می‌شود اگرها» تشویش و نگرانی بیشتری را آشکار کنند؟

درست است که در طول یک بحران، داشتن اطلاعات صحیح و مکانی امن برای رسیدگی به احساسات و برنامه‌های عملی برای سلامت فکری و روانی فرزندانتان مهم هستند، اما این چیزها امید پایدار یا آرامش مافوق طبیعی را که حاصل اعتماد به عیسی است، فراهم نمی‌کنند. ویروس کرونا می‌تواند برای فرزندانتان بزرگ به‌نظر برسد (و حتی برای ما)، اما بر خالق جهان ما که قدرتمند و ابدی است، تأثیری ندارد. او هرگز ما را ترک نمی‌کند و وا نمی‌گذارد (عبرانیان ۱۳: ۵). او یاوری است که در سختی‌ها فوراً یافت می‌شود (مزامیر ۴۶: ۱).

به فرزندانتان کمک کنید که به خدا وصل شوند. با حفظ‌کردن چند آیه از کتاب مقدس، هدایت آنها در دعا، خواندن کتاب مقدس با یکدیگر و اختصاص‌دادنِ زمانی برای صحبت دربارهٔ طریق‌هایی که خدا می‌تواند این شرایط را برای خیریت به‌کار ببرد، حقیقت کیستی خدا و اینکه چقدر آنها را دوست دارد را در آنها نهادینه کنید. 

تمرکز فرزندانتان را به بیرون جلب کنید.

اجتناب از دیگران، اجتناب از دست ‌دادن و دائم نگران‌بودن، یعنی ما بر درون تمرکز کرده‌ایم. خدا ما را خلق کرده که به سراغ دیگران برویم- از جمله کودکان. گیر‌کردن در خانه به این معنا نیست که باید از ارتباط با دیگران و خدمت به آنها دست بکشید. از فرزندانتان بپرسید که چگونه می‌خواهند از خانه به دیگران کمک کنند: گفتگوی ویدیویی؟ تماس تلفنی؟ یادداشت‌های مکتوب (یا نقاشی)؟ دعای خانوادگی برای افراد خارج از اهل خانه‌تان، کسانی که مشوش هستند، کسانی که بسیار آسیب پذیرند و در خطر ابتلا به ویروس کرونا هستند، کسانی که اقلام مورد نیازشان را ندارند و کسانی که با وجود اینکه بیمارند، نمی‌توانند از کارشان مرخصی بگیرند. 

از خودتان مراقبت کنید

در حالی که به راه‌های صحبت در مورد ویروس کرونا با فرزندانتان فکر می‌کنید، زمانی را نیز به مراقبت از خودتان اختصاص دهید. گذاشتن وقت با فرزندانتان یک برکت است، اما اگر شما لحظاتی را به پُرشدن از کلام خدا و دعا یا گفتگو با بزرگسالان دیگر اختصاص ندهید، این موضوع می‌تواند صبر شما را به پایان برساند، خسته کند و تمام نیروی‌تان را صرف رسیدگی به امور مختلف کند.

بهترین راه برای هدایت فرزندانتان این است که الگوی آنها در عمل باشید. آنها بیشتر از اعمال شما پیروی می‌کنند تا کلامتان. هر روز را یک ماجراجویی تازه بدانید و به‌دنبال تازگی و برکت در آن روز باشید. روح‌القدس از طریق این سختی؛ در شما، فرزندان شما و اجتماع ما کار می‌کند (رومیان ۵: ۳-۵).