کلمهٔ لِنت (Lent)، به تنهایی، به‌معنای قرض‌گرفتن به‌طور موقت است که در گفت‌وگویی کلامی اتفاق می‌افتد. لِنت یا ایام روزه، دوره‌ای ۴۰ روزه است که در کلیساهای انگلیکن و کاتولیک به‌جا آورده می‌شود. در واقع، این ۴۰ روز روزه؛ به‌یاد ۴۰ روز آزمایش عیسی در بیابان است. (مرقس۱۲:۱-۱۳) 

ایام روزه و آماده‌شدن برای قیام مسیح، از زمان شاگردان برگزار می‌شد و در شورای نیقیه (۳۲۵بعد از میلاد)، این ایام در تاریخ کلیسا به‌عنوانِ یک مناسبت ثبت شد. همان‌طور که در مقالهٔ قبلی گفته شد،‌ این دوران با چهارشنبهٔ خاکستر آغاز می‌شود که در آن، شرکت‌کنندگان آمادهٔ توبه، بخشش و دریافت نجات می‌شوند. در کلیساهای غرب ایام روزه را ۶ هفته قبل از عید قیام شروع می‌کنند، اما ۶ یکشنبهٔ آن شامل ایام روزه نمی‌شود. 

ایام روزه همانند ایام کریسمس، در تقویم برخی از کلیساها دیده نمی‌شود و شاید شما نیز تجربهٔ بودن در چنین دورانی را در کلیسا نداشته باشید. به همین خاطر، در اینجا، توضیح مختصری دربارهٔ مراسم و کارهایی که در این دوره در برخی از کلیساها انجام می‌شود، داده شده است.

در کلیساهای انگلیکن و کاتولیک، رنگ «بنفشِ پُررنگ» که سمبلی است از تاریکی دل‌های به دور از نور عیسی مسیح، برای این ایام در نظر گرفته شده است. در این دوران، برای افراد فامیل و دوستانی که عیسی مسیح را نمی‌شناسند نیز دعا و شفاعت می‌شود تا نور او بر زندگی آنان تابان شود.همچنین، در بیشتر کلیساها، با خواندن بخش‌هایی از کتاب‌مقدس در مورد رنج‌ها و پیشگویی‌هایی عهد قدیم درمورد عیسی مسیح و نجات ما در او، مطالعه و تفکر می‌شود.

اعتراف به گناهان

« نزد یکدیگر به گناهان خود اعتراف نمایید و برای یکدیگر دعا کنید تا شفا یابید. دعای صمیمانهٔ شخص عادل و نیک بسیار مؤثّر است.»

(یعقوب ۱۶:۵)

همان‌طور که در بالا گفته شد، این ایام‌، ایام اعتراف به گناهان است. این ۴۰ روز کنار گذاشته شده است تا ما به گناهانی که به‌صورت مکرر انجام می‌دهیم و مانع از انطباق زندگی ما با خواست خدا می‌شود، تمرکز کرده و برای خود شفاعت کنیم. البته باید به‌یاد داشته باشیم که نباید این دوره را خیلی سخت بگیریم یا اینکه برعکس، نگاهی سهل‌انگارنه به آن داشته باشیم و با به‌یاد‌آوردن کارهای خوبی که انجام داده‌ایم، خود را گول بزنیم. هدف این است که صادقانه زندگی خود را با توجه به کلام خدا بررسی کرده، تعهد خود را برای تغییر‌کردن به خدا نشان دهیم.

«خدایا، مرا تفتیش کن و از دل من باخبر شو، مرا بیازما و افکار مرا بخوان. ببین آیا خطایی در من هست، و مرا به راه جاودانی هدایت نما.»

(مزمور۲۴:۱۳۹)

روزه

روزه‌گرفتن که هم در عهد ‌قدیم و هم در عهد‌ جدید از آن صحبت شده است (موسی (تثنیه ۷:۹-۲۱)،‌ ایلیا (اول پادشاهان ۸:۱۹) و عیسی مسیح (متی۲:۴) که همهٔ آنها ۴۰ روز در روزه بودند)، معقوله‌ایی است که امروزه در بیشتر کلیساها کنار گذاشته شده و در مورد آن صحبت زیادی نمی‌شود. اما اگر روزه‌گرفتن با روش درستی انجام بگیرد،‌ یکی از قدرتمندترین ابزار در دستان ما برای آغازی جدید در رابطه‌مان با خداست.

روزه‌گرفتن،‌ راهی برای انکار خود و شنیدن صدای خداست. روشی برای نظم و انضباط دادن به زندگی روحانی و به‌نوعی شریک‌شدن در دردهای عیسی مسیح. روزه‌گرفتن به‌طور سنتی در بین کلیسای شرق و غرب،‌ خوردن تنها یک وعدهٔ غذایی در طول روز و پرهیز از خوردن گوشت،‌ ماهی،‌ تخم‌مرغ و کره بوده است، ولی امروزه می‌توان از خوردن خوراکی‌هایی خاص مثل شیرینی‌جات و شکلات پرهیز کرد، یا زمان استفاده از شبکه‌های اجتماعی را [که معمولاً وقت زیادی را از ما می‌گیرند]‌ به دعا و شنیدن از خدا اختصاص داد.

این دوران، زمانی است که با چشم واقع‌بین، خود را در حضور خدا می‌بینیم و گناهان خود را به‌یاد می‌آوریم. همچنین، زمانی است که به کاری که عیسی مسیح بر روی صلیب انجام داد می‌اندیشیم. عیسی که خدا بود، به‌خاطر محبتش به مردم به جهان آمد و انسان کامل شد.‌ کسی که درد را برروی صلیب تحمل کرد تا این ایام برای ما تنها ندامت و پیشمانی نباشد،‌ بلکه پیام امید داشته باشد. امید رستاخیز و قیام دوباره،‌ امید به پیروزی بر مرگ و حیات جاودان. 

لِنت یا ایام روزه، ‌فرصتی مناسب است که از دنیا جدا شده، در زندگی جاودانی که تنها در عیسی مسیح و در مرگ و قیام او یافت می‌شود، تعمق نماییم. برای خواندن بیشتر و تعمق در این دوران می‌توانید هر روز به «نان روزانه» در همین وب‌سایت مراجمه نمایید.